วันที่คำถามดังกว่าคำตอบ...และแชมป์ที่ต้องคว้า

ต้องยอมรับว่ากระแสวิจารณ์จากแฟนบอลรุนแรงพอสมควร แม้หลายคนจะอธิบายว่าทีมผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศไปแล้ว จึงต้องการพักผู้เล่นตัวหลักหรือเปิดโอกาสให้แข้งสำรองได้สัมผัสเกมระดับนานาชาติ

แต่สำหรับแฟนบอลจำนวนไม่น้อย เหตุผลเหล่านั้นยังไม่เพียงพอที่จะอธิบายความพ่ายแพ้ต่อฟิลิปปินส์ได้

ยิ่งเมื่อมองไปที่ผลกระทบที่ตามมา ทั้งคะแนนฟีฟ่า แรงกิงที่หายไปถึง 6.57 คะแนน รวมถึงเงินรางวัลที่ลดลง ความรู้สึกผิดหวังก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก 

ที่สำคัญกว่าผลการแข่งขันคือรูปแบบการเล่นตลอด 90 นาที ซึ่งแทบไม่สะท้อนให้เห็นว่าทีมชาติไทยเป็นฝ่ายเหนือกว่าเลยด้วยซ้ำ ฟิลิปปินส์เป็นฝ่ายสร้างความกดดันได้มากกว่า ขณะที่ผู้เล่นดาวรุ่งหลายคนซึ่งได้รับโอกาส ยังไม่สามารถแสดงศักยภาพออกมาได้อย่างที่หลายคนคาดหวัง

และเรื่องฝนตกหนักตลอดทั้งเกม อันนี้อ้างไม่ได้นะครับ เพราะฟิลิปปินส์ เขาก็เล่นสนามเดียวกันกับเรา!

อย่างไรก็ตาม การโยนความผิดให้ผู้เล่นเพียงอย่างเดียวคงไม่ยุติธรรมนัก เพราะท้ายที่สุดแล้วคนที่ตัดสินใจเลือกทีม วางแท็กติก และแก้เกมระหว่างการแข่งขัน ก็คือ แอนโธนี ฮัดสัน 

หลังจบเกมเราได้เห็นภาพของ ชัยพล อดทน ที่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จากความผิดพลาดของตัวเอง แต่ในอีกด้านหนึ่ง สายตาของแฟนบอลจำนวนมากก็หันไปมองที่กุนซือชาวอังกฤษเช่นกัน

นับจากวันที่ ฮัดสัน เข้ามารับงานคุมทีมชาติไทย เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบหนึ่งปีแล้ว สิ่งที่แฟนบอลเฝ้ารอ ไม่ใช่แค่ผลการแข่งขัน แต่คือภาพของทีมที่มีเอกลักษณ์ชัดเจน มีระบบการเล่นที่มองออกว่าอยากเล่นแบบไหน และสามารถต่อยอดไปสู่อนาคตได้

ทว่าจนถึงวันนี้ หลายคนยังตอบไม่ได้เต็มปากว่าฟุตบอลทีมชาติไทยภายใต้การคุมทีมของเขามีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศ

ฟุตบอลแน่นอนว่ามีแพ้ มีชนะ ไม่มีใครชนะได้ทุกเกม แต่สิ่งที่แฟนบอลอยากเห็นคือพัฒนาการของทีม ต่อให้ผลการแข่งขันไม่เป็นใจ อย่างน้อยควรมองเห็นทิศทางที่ชัดเจนว่ากำลังเดินไปทางไหน ซึ่งนี่คือคำถามสำคัญที่ยังคงถูกตั้งขึ้นกับทีมชุดนี้

วันจันทร์ที่ 5 ตุลาคม ฮัดสันประกาศชัดเจนว่าเป้าหมายคือการพาทีมชาติไทยคว้าแชมป์ ฟีฟ่า อาเซียน คัพ 2026 ให้ได้ และนั่นอาจเป็นบทพิสูจน์สำคัญที่สุดของเขานับตั้งแต่เข้ามารับตำแหน่ง 

เพราะการเล่นนัดชิงที่อินโดนีเซียท่ามกลางแรงกดดันจากแฟนบอลเจ้าถิ่นไม่ใช่งานง่าย หากสามารถพาทีมกลับมาคว้าแชมป์ได้ กระแสวิจารณ์จำนวนไม่น้อยอาจเบาบางลงทันที

อีกประเด็นที่ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางในโลกออนไลน์ คือการนำผลงานของ มาซาทาดะ อิชิอิ มาเปรียบเทียบกับ แอนโธนี ฮัดสัน ว่าใครทำผลงานได้ดีกว่ากัน

สำหรับผม ประเด็นสำคัญอาจไม่ใช่การหาคำตอบว่าใครเหนือกว่าใคร แต่คือข้อเท็จจริงที่ว่า ไม่ว่ากุนซือจะเป็นใคร ทีมชาติไทยก็ไม่ควรทำให้การแพ้ฟิลิปปินส์กลายเป็นเรื่องปกติ 

แม้บริบทของทั้งสองยุคจะแตกต่างกัน แต่ความคาดหวังต่อทีมชาติไทยยังคงเหมือนเดิม นั่นคือการรักษามาตรฐานของตัวเองเอาไว้ให้ได้

ขณะเดียวกัน ยังมีอีกคำถามที่ถูกโยนไปยังสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ นั่นคือเหตุผลของการต่อสัญญา ฮัดสัน ออกไปจนถึงปี 2028 ทั้งที่สัญญาเดิมยังเหลือถึงช่วงต้นปี 2027 และผลงานของทีมก็ยังอยู่ในช่วงที่ต้องพิสูจน์ตัวเองต่อไป

ไม่ได้หมายความว่าหากพลาดแชมป์ฟีฟ่า อาเซียน คัพ ครั้งนี้แล้วจะต้องปลดทันที เพราะการเปลี่ยนโค้ชทุกครั้งที่ทีมสะดุดไม่ใช่ทางออกระยะยาว 

เป้าหมายสำคัญจริงๆ คือการสร้างทีมสำหรับ เอเชียน คัพ 2027 ที่ซาอุดิอาระเบีย ซึ่งจะเป็นเวทีวัดศักยภาพของทีมชุดนี้อย่างแท้จริง

แต่ฟุตบอลไทยก็เป็นแบบนี้เสมอครับ ไม่มีใครคาดเดาอะไรได้ง่ายๆ ขนาด อิชิอิ ที่เคยมีสัญญาอยู่และเพิ่งพาทีมคว้าชัยชนะ ยังต้องอำลาตำแหน่งมาแล้ว ดังนั้นอนาคตของ ฮัดสัน จึงยังไม่มีอะไรการันตีทั้งสิ้น

สิ่งที่ยืนยันได้ในเวลานี้มีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือทั้ง อิชิอิ และ ฮัดสัน ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ฟุตบอลไทยเหมือนกัน ในฐานะกุนซือต่างชาติที่พาทีมชาติไทยแพ้ฟิลิปปินส์เป็นครั้งแรกในรอบกว่าครึ่งศตวรรษ

ส่วนหลังจากนี้ ประวัติศาสตร์จะจดจำ ฮัดสัน ในฐานะโค้ชที่พาทีมชาติไทยกลับมาคว้าแชมป์ หรือในฐานะอีกหนึ่งกุนซือที่ไม่สามารถพาทีมก้าวข้ามความคาดหวังของแฟนบอลได้ 

คำตอบคงอยู่ที่เกมนัดชิงเพียงเท่านั้น

#กอล์ฟเบนเทเก้